White Star Lauwe nekte Thor Waterschei ...

... in de beker van België (eerste ronde) op zondagnamiddag 26 augustus 1984.

Na mijn stukjes over de matchen van White Star Lauwe tegen Anderlecht kreeg ik enkele krantenartikels toegestuurd door Rudy Ducoulombier (°27/08/64), één van de iconen van de geelzwarten die de match tegen Waterschei meemaakte.

Rudy Ducoulombier (foto Hugher Vanhoucke)

Rudy was een jeugdproduct van Lauwe en bouwde een schitterende voetballoopbaan uit.

Op 1 juli 1988 werd hij getransfereerd naar KV Kortrijk.

Op 1 juli 1992 transfer naar KSV Waregem.

Op 1 juli 1994 transfer naar RFC Seraing.

Op 1 juli 1996 tranfer naar Sint-Truiden tot einde voetballoopbaan (1 juli 1999)

Herbeleef de stunt van Lauwe tegen Waterschei!

In de volgende ronde, op 31 oktober 1984, moest White Star nipt de duimen leggen tegen en in Waregem dat toen zelfs Europees speelde (1-0), na verlengingen!

RSC Anderlecht 1-0 KWSC Lauwe (26 augustus 1966)

KWSC LAUWE (vóór de aftrap) - bovenste rij, van links naar rechts: Jean-Pierre Dujardin, Marcel Windels (aanvoerder), Willy Dooms, Carlos Feys, Noël Windels en Willy Mortier - onderste rij, van links naar rechts: Eric Vancauwenberghe, Jean-Claude Declercq, Marcel Windels junior, Eric Daels, Leon Baekelandt en Julien Leuwers.

Gedurende de match kwam Daniel Cremers in de plaats van Leon Baekelandt.

Romain Vankeirsbilck zat met nummer 13 als reservedoelman op de bank.

Beide ploegen voor de aftrap.

KWSC Lauwe (bovenste rij), van links naar rechts: Carlos Feys, Jean-Pierre Dujardin, Marcel Windels (aanvoerder), Jean-Claude Declercq, Willy Dooms, Noël Windels, Leon Baekelandt, Eric Daels, Eric Vancauwenberghe, Willy Mortier en Julien Leuwers.

RSCA Anderlecht (onderste rij), van links naar rechts: Georges Heylens, Jean Plaskie, Gerard Bergholtz, Jef Jurion, Johan Devrindt, Gerhard Mair, Jean Cornelis, Paul Van Himst, Julien Kialunda, Zacharie Konkwe  en Pierre Hanon.

Ontbraken bij Anderlecht: Jean Trappeniers en Wilfried Puis, beiden gekwetst.

Enkele maanden vóór de bekermatch, op 2 februari 1966, verongelukte Laurent Verbiest.

Julien Kialunda werd gekwetst gedurende de match en vervangen door Jorge Cayuela Peiro.

***

Onlangs maakte ik een stukje over de drie bekermatchen van Lauwe in en tegen Anderlecht, in 1966 en twee maal in 1976 (hier klikken).

Julien Leuwers, die deel uitmaakte van de ploeg in 1966, bezorgde me ondertussen een schat aan informatie over die eerste match in Anderlecht, waarvoor dank! Ik ben nog op zoek naar (bijkomende) info over de twee andere matchen in 1976.

Eric Vancauwenberghe stuurde me door naar Julien ...

In 1964 speelde White Star Lauwe kampioen in de hoogste provinciale reeks (1ste provinciale) en trad zo in hetzelfde jaar voor het eerst in zijn geschiedenis aan in de nationale reeksen, in de Vierde Klasse. De ploeg werd daar meteen weer kampioen, stootte door naar de Derde Klasse en bleef daar tot in 1977.



WS Lauwe 1965

WS Lauwe kon in die beginjaren zestig pronken met een elftal dat de vleiende bijnaam "het kleine Anderlecht" kreeg. Philippe Lejour, Dirk Degrijze, de gebroeders Windels, Willy Dooms, Julien Leuwers en Eric Vancauwenberghe, ... allemaal eigen kweek, verwierven bekendheid tot in alle hoeken van het Vlaamse land.

Hun voetbal was een lust voor het oog: Lejour was de strateeg van een technisch sterke groep. Julien Leuwers was minder bedrijvig met een bal aan de voet, maar zijn snelheid en opportunisme brachten meerdere verdedigingen ten val.

Wat iedere club en elke supporter wenste en hoopte, werd in 1966 voor WS Lauwe werkelijkheid: mogen spelen tegen dé ploeg van het land, RSC Anderlecht!

WS Lauwe werd in de 1/64ste finale van de beker van België thuis uitgeloot tegen Anderlecht. De Brusselse leiding "betaalde" en bekwam dat de wedstrijd plaats vond in het Astridpark te Anderlecht. De wedstrijd werd gespeeld op vrijdag 26 augustus 1966 om 19u30. Op zondag spelen was niet mogelijk gezien de deelname van Anderlecht aan het tornooi van Barcelona.

Met meer dan 20 bussen  en een sliert wagens vertrokken ongeveer 1.300 supporters naar de hoofdstad, met de stille wens  er een goed figuur te slaan. Elke geel-zwarte supporter kon voor de spotprijs van 20 BF naar Brussel (ticket voor de match inbegrepen?).

Opgooi tussen beide aanvoerders, Jef Jurion en Marcel Windels. In het midden scheidsrechter Fred Delcour.

De paars-witten winnen niet zonder moeite met de kleinste score (1-0).

Doelman Willy Mortier is de absolute held van de wedstrijd, alleen tegen het schot van Paul Van Himst is hij machteloos, na 56 minuten.

Na afloop kregen de West-Vlamingen een staande ovatie van de 8.000 toeschouwers. Het "kleine Anderlecht" was prachtig in zijn examen geslaagd.

Na de wedstrijd zegt Paul Van Himst tegen Windels: "Hoe is het mogelijk, ik ga u voorbij en ge staat opnieuw voor mij?". Hij wist niet dat er nog een tweelingbroer op het veld stond ...

Na de wedstrijd ...

Na de wedstrijd ...

De krantenkoppen liegen er niet om:

"Heros pour un jour de fête"
"Mortier hield een uur stand"
"Geel-zwarte invasie in Astridpark"
"Een nederlaag welke een zege waard is"
"Een wonderbare Mortier"
"De avond van Willy Mortier"
"Bravo, White Star!" van de hand van ons aller (wijlen) Jules Vandevoorde.

Tot slot, met veel plezier, nog een terugblik op de loopbaan van Julien Leuwers.

 

 

In het begin van mijn stukje heb ik het over Philippe Lejour, de strateeg van de ploeg begin jaren zestig.

 

Na zijn periode bij WS Lauwe speelde hij o.a. nog voor Cercle Brugge en de nationale militaire ploeg.

 

Cercle Brugge 1968-1969 - boven van l.n.r.: Albert Antjon, Roger Verkeyn, Philippe Lejour, Julien Verriest, Franky Simon en Luc Sanders - onder van l.n.r.: Eric Buyse, Carlos De Steur, Joris Bogaert, Roger Blieck en Geraldo "Geo" Carvalho.

 

Nationale militaire ploeg op 3 mei 1968 - boven van l.n.r.: Jean Trappeniers, André Van Maldeghem, Tony Van Schoonbeek, Philippe Lejour, Gilbert Marmenhout en Jean-Pierre Buntincx - onder van l.n.r.: André Van den berghe, Frans Dens, Pierre Carteus, Franz Janssens en Roland Beelen.

 

 

Nationale militaire ploeg op 17 april 1968 - boven van l.n.r.: Roland Beelen, Jean Trappeniers, Gilbert Marmenhout, André Van Maldeghem, Leopold "Paul" Rutten en Willy Van der Wee - onder van l.n.r.: Valère Raemdonck, Pierre Carteus, Frans dens, Philippe Lejour en Franz Janssens.

 



 



 

KWSC Lauwe, het kleine Anderlecht



KWSC Lauwe, het kleine Anderlecht, in 1965.
Onderste rij van l. naar r.: Eric Vancauwenberghe, Willy Dooms, Marcel Windels, Carlos Feys, Philippe Lejour en Julien Leuwers.
Bovenste rij van l. naar r.: Georges Snoeck, Dirk Degrijze, Roland Zonnekein, Daniel Cremers en Noel Windels.

Onlangs hielden de "retoricanen" uit 1973 van het Sint-Aloysiuscollege te Menen na 44 jaar een klasreünie in Wevelgem.

Ik schreef een stukje over o.a. dat laatste jaar van de Latijnse humaniora (hier klikken).

In één van de opmerkingen onderaan schreef klasgenoot Dirk Claerbout dat onze klas de reputatie had passief, negatief en onsportief te zijn.

Met "onsportief" bedoelde Dirk dat we geen sporters waren, tot wanhoop van turnleraar Jan Broucke, maar dat is niet helemaal correct.

Neem nu Philippe Clerick die later de rode muts bij de paracommando's behaalde. Zoals anderen was hij niet erg gemotiveerd tijdens de lessen "LO", later had hij misschien wel een goede reden om die rode muts te behalen.

Benjamin Mahieu (+) werd later kampioen van België wielrennen voor universitairen.

Jean-Paul Soen (+) was niet de grootste maar wel de beste basketter van toen in het college.

En we hadden toch ook enkele goeie voetballers in onze klas. Michel Nollet speelde bij SV Wevelgem, (wijlen) Eddy Callewaert speelde in de eerste ploeg van Ledegem, Jan Vervaeke in de eerste ploeg van Geluwe, (wijlen) Luc Commeyne in de eerste ploeg van Moorsele en Francis Viaene in de eerste ploeg van KWSC Lauwe.

Francis behoorde tot de A-kern van WS Lauwe vanaf het seizoen 1976-1977 (derde klasse A) tot en met het seizoen 1980-1981 (eerste provinciale) en combineerde dit met zijn studies geneeskunde.

Hij speelde samen met o.a. speler-trainer Lucien Ghellynck, Milo Baekelandt, Dirk Blancke, speler-trainer Fernand Goyvaerts, "zwarte panter" John Dujardin, Bart Vanneste, Bart Maes, Guido Follens, Carl De Keyzer, Rudy  Ducoulombier, Lorenzo Staelens, Hein Vanhaezebrouck en ook onder leiding in 1980 van trainer Jacques "Jacky" Stockman.

WS Lauwe 1981 - boven, van l.n.r.: Bart Vanneste, Yvan Reynaert, Dirk Decraene, Francis Viaene en Hein Vanhaezebrouck - onder, van l.n.r.: Dirk Tomme, Rudy Ducoulombier, Jean-Marie Ameye, Stefaan Accou, Dirk Blancke en Pol Deturck.

Hij speelde met Lauwe als verdediger een bekermatch (1/16 finale) op zaterdag 30 oktober 1976 in het Astridpark tegen de sterren van RSC Anderlecht, onder leiding van de "tovenaar Raimundo" die Hans Croon als trainer had vervangen in het seizoen 1976/1977 (7.500 toeschouwers).

Anderlecht had een goeie week daarvoor, op 20 oktober 1976, thuis het Turkse Galatasaray ingeblikt met 5-1.

De ploegopstellingen:

• RSC Anderlecht: Jan Ruiter, Gilbert Van Binst (wordt later trainer van KWSC Lauwe van 1986 tot 1988), Hugo Broos, Erwin Vandendaele, Jean Dockx, François Van der Elst, Arie Haan, Ludo Coeck (Frank Vercauteren), Peter Ressel, Duncan McKenzie en Rob Rensenbrink.
• KWSC Lauwe: Léon Bosmans, Francis Viaene, Milo Baekelandt, Rik Samoy, Rudy Lippens, Bernard Ollivier, speler-trainer Lucien Ghellynck, Stanislas Serafin, Jean-Marie Ameye, Luc Ranson en Lieven Vandevenne.

Francis krijgt als opdracht geen meter te wijken van Rensenbrink. Rob vraagt hem of dat de ganse match zal duren.

Francis kwijt zich aardig van zijn taak en na een sliding tackle raakt hij de enkel van Rensenbrink, die kreunend neerkomt. Raymond Goethals woedend en Francis wordt uitgejouwd door duizenden Anderlecht-supporters ... Eén van de Lauwe-supporters is zijn toekomstige echtgenote Rose-Anne Bogaert, ze doet even of ze haar Francis niet kent ...

Francis Viaene in duel met Duncan McKenzie.

Francis (met dijverband) is één van de twee ploegmaats.

Met Francis tijdens de klasreünie in 2017.

Lauwe verliest met 7-0 en de doelpunten voor Anderlecht worden gemaakt door Van der Elst (1-0,3-0),  McKenzie (2-0,5-0), Rensenbrink (4-0), Ressel (6-0) en Ruiter op penalty (7-0).

Enkele dagen later, op 3 november 1976, wordt Galatasaray met dezelfde cijfers als in de heenmatch verslagen (1-5).

De match op 30 oktober 1976 was niet de eerste bekermatch van Lauwe in en tegen Anderlecht.

De eerste bekermatch werd gespeeld op vrijdag 26 augustus 1966 (1/64 finale). Na de match verwierf Lauwe het etiket "klein Anderlecht" , nadat Anderlecht niet zonder moeite won met 1-0 dankzij een doelpunt van Paul Van Himst, in de tweede helft.

"Polle Gazon" zag steeds maar Windels opduiken, na de match werd hem verteld dat er een tweeling bij Lauwe speelde ...

Over die eerste bekermatch tegen Anderlecht schreef ik een uitgebreider afzonderlijk stukje (hier klikken).

De tweede bekermatch werd gespeeld op zaterdag 28 februari 1976 (1/4 finale - 9.500 toeschouwers).

De doelpunten voor Anderlecht werden gemaakt door Van Binst (3), Andersen (2), Van der Elst en Van Poucke.

Ploegopstellingen:

• RSC Anderlecht: Jan Ruiter, Michel Lomme, Hugo Broos, Erwin Vandendaele, Jean Dockx, Arie Haan, Michel De Groote, François Van der Elst, Gilbert Van Binst (Marcelin Merken), Torsten-Frank Andersen, Rob Rensenbrink (Ronny van Poucke).
• KWSC Lauwe: Didier Vandenabeele, Yvan Heughebaert, Milo Baekelandt, Rik Samoy, Fernand Goyvaerts , Lucien Ghellynck, Andre Libon, Stanislas Serafin, Roland Keygnaert, Van Kersschaever en Lieven Vandevenne.

Lauwe verloor met 7-1, het scoreverloop:

Van der Elst (1-0), Van Binst (2-0,3-0,6-1), Andersen (4-0,5-0), Samoy (5-1), van Poucke (7-1).

Begin jaren 1980 schreef Marc Lerouge een artikeltje over het Kleine Anderlecht.