Steeds terugkerende dromen ...

Onlangs las ik in het Nieuwsblad een stukje over steeds terugkerende nachtmerries.

Daar moest ik even bij stil staan, niet alleen Freudiaanse versprekingen boeien mij, ook onze dromen.

Ik ben een goeie dromer, ik kan mijn dromen tamelijk goed onthouden.

De titel in het Nieuwsblad laat uitschijnen dat enkel nachtmerries of slechte dromen terugkeren. Bij mij keren er ook leuke dromen terug, vroeger meer dan nu.

Eén van die terugkerende dromen is dat ik kan zweven en vliegen, telkens in een andere context. Zeer grote afstanden kan ik op een enorme hoogte afleggen. Het moet niet altijd zo hoog zijn, me eventjes afduwen en ik zweef al enkele decimeters boven de begane grond en meestal ga ik zwevend "liggen", tot grote be- en verwondering van de aanwezigen in het lokaal. Ik ben de enige die daartoe in staat is. Een fluitje van een cent is het om mij tot aan het plafond te begeven. Daarbij moet ik niet zwaaien met armen en benen of trappelen met de voeten. In een fractie van een seconde ontsnap ik aan de zwaartekracht zonder bijzondere inspanning. Het bezorgt je een intens gevoel van macht en vrijheid. Een enkele keer vrees ik toch dat ik, op grote hoogte, de landingsplaats niet zal vinden. Nooit echter loopt de droom slecht af, nooit val ik naar beneden.

Waarom droomt een mens dat hij kan vliegen of zweven?

Volgens Freud kan een droom veel vertellen over de dromer. Hij noemde dromen dan ook 'de koninklijke weg naar het onbewuste'.

Ook op Internet kan je ingewikkelde verklaringstheorieën vinden.

Volgens mij moet dromen over vliegen geassocieerd worden met ambitie, assertiviteit en het verleggen van grenzen. Het zijn symbolische wensdromen die verwijzen naar het verruimen of beperken van de geest.

Anderen zullen misschien stellen dat een "vlieg- of zweefdromer" weinig of geen realiteitszin heeft en telkens wil ontsnappen als hij zich in een moeilijke situatie bevindt.

We laten het vliegen en zweven voor wat het is en stellen vast, samen met het Nieuwsblad, dat de meeste terugkerende dromen toch wel niet zo leuk zijn, ook niet bij mij. Nachtmerries zou ik ze niet noemen.

Een vervelende droom, die telkens in andere vermomming terugkeert, en dat geldt voor al mijn terugkerende dromen, heeft te maken met mijn laatste jaar humaniora in het Sint-Aloysiuscollege te Menen.

We behalen ons diploma hoger middelbaar en na enige tijd krijgen we bericht dat we een bepaald jaar opnieuw moeten doen, soms het laatste jaar, soms het voorlaatste. Van elk schooljaar moeten de schriften en administratie bewaard worden, men vindt niets meer terug en niemand gelooft dat we alle jaren met succes achter de rug hebben. Het voorlaatste jaar opnieuw moeten doen is dubbel erg want dat houdt in dat ook het laatste moet overgedaan worden. Ons behaald diploma tonen haalt niets uit, niets helpt. Ik besluit het jaar niet opnieuw te doen, ik werk toch al bij de NMBS maar ik twijfel, sommige andere klasgenoten beslissen het jaar toch opnieuw te doen ...

Een andere frustrerende terugkerende droom met hetzelfde thema "niet geloofd worden" draait rond mijn legerdienst. Ik ben al lang afgezwaaid en krijg een oproepingsbevel om opnieuw mijn legerdienst bij de zeemacht te vervullen. Niemand gelooft me, zelfs het tonen van mijn militair zakboekje met de datum van onbepaald verlof helpt niet. Op de eerste dag van mijn "tweede" legerdienst ben ik vruchteloos op zoek naar de medische dienst, ik wil de dokter spreken over de operaties die ik in Pellenberg heb ondergaan, ik wil afgekeurd worden ...

 

Pellenberg brengt ons tot een volgende recent terugkerende droom: na 4 operaties in de werkelijkheid - ik schreef er een stukje over (hier) - moet ik opnieuw geopereerd worden door Dr. Ignace Samson. De man overleed in februari 2014. Negatief aan die dromen is dat ik opnieuw onder het mes moet, positief dat Ignace nog leeft, jammer genoeg enkel in mijn dromen ...

 

Een ander recente droom die af en toe terugkeert, speelt zich af bij mijn vroegere werkgever, de NMBS. Ik ben met pensioen en toch ga ik nog steeds werken. Een ene keer ben ik blijven werken onmiddellijk na mijn opruststelling, een andere keer ga ik sporadisch een handje toesteken in een of ander dienst terwijl ik al op rust ben ...

 

Ik heb nog van die soort dromen met een terugkerend karakter, het lijkt maar niet op te houden. Ik vind mijn fiets of portefeuille niet, ben die verloren of gestolen ... iedere keer met een ander scenario.

 

Ja, ik ben een controlefreak.

Ik eindig met de meest nare, gênante en onprettige terugkerende droom.

Ik moet nodig een "grote boodschap"" doen en nergens is er een WC te vinden. Uiteindelijk zit ik mij te "ontlasten" midden in een ruimte waar iedereen me kan zien, op de koop toe er is geen WC-papier en meestal zit de WC-pot vol met drek en papier en is hij dus verstopt,  ik gebruik desnoods vodden die ik rond mij kan vinden ... ik zit werkelijk in de shit.

Gelukkig kom ik steeds clean wakker.

Ben ik de enige met zulke terugkerende dromen, vraag ik me af?

Parosteaal osteosarcoma

 

 

Al een ganse tijd heb ik wat last bovenaan de linkerknie, aan de buitenkant, precies iets dat verspringt en pijnlijk is als je op de knie steunt.

 

De huisarts stuurt me naar radioloog Bernard Staelens die op 9 januari 1988 een beeld ziet van een parosteaal osteosarcoma.

 

Bernard zal het me hopelijk niet kwalijk nemen dat zijn beroepsgeheim even geschonden wordt. Terloops, morgen verjaart hij, alvast proficiat!

Het resultaat wordt persoonlijk door de huisarts aan huis meegedeeld zonder dat we een afspraak hebben, wat niet zo gebruikelijk is.

 

Hij geeft me de raad zo vlug mogelijk contact te nemen met UZ Pellenberg, wat ik ook onmiddellijk doe. Ik kom terecht bij professor Michel Hoogmartens.

Er wordt een biopsie genomen en het resultaat wijst uit dat het een myositis ossificans betreft, een verbenende spierontsteking. Opluchting, niets ergs aan de hand.

 

Tot eind 1990 wordt niets ondernomen maar ik zie de plaats boven mijn knie serieus in zwelling toenemen al die tijd.

 

Na een nieuwe incisiebiopsie op 8 november 1990 wordt een parosteaal osteosarcoma t.h.v. de linker distale femur vastgesteld.

 

Dokter Staelens had het in 1988 al juist gezien.

 

In Pellenberg wordt overgegaan tot een transarticulaire distale femurresectie, gereconstrueerd met een osteo-articulaire allogreffe, gefixeerd met plaat en schroeven. In mensentaal betekent dit het wegnemen van een stuk dijbeen met vervanging door een "lijkenbeen". Professor Hoogmartens noemt graag de dingen bij naam. Als ik het goed heb, is zijn rechterhand op dat ogenblik al dokter Ignace Samson.

 

Michel Hoogmartens is een ongehuwde specialist die geen blad voor de mond neemt en is een zegen voor het ziekenhuis, hij leeft als het ware enkel voor zijn patiënten.

Prof. Dr. Michel Hoogmartens

Tijdens een of andere consultatie heb ik hem ooit voor mij in slaap zien vallen, hij had 2 dagen zijn bed niet gezien wegens dringende operaties.

 

Hij had ook maar één neusgat. Dikwijls heb ik gedacht, wat als die een verstopte neus heeft.

 

De patiënten in Pellenberg worden door hem ingedeeld in twee categorieën: de vakantiegangers, dat zijn de ruglijders, en de dappere vrienden, dat zijn de gasten met botkanker.

 

Ik leer er lotgenoten kennen die er veel erger aan toe zijn dan ikzelf, o.a. Alexander Grimmonprez, een jonge gast uit Boezinge.

 

We hebben veel aan mekaar.

4 juni 1991: een fragment uit de notities die Alexander bijhield ...

Op een dag moet Alexander de zoveelste lading chemo krijgen, er is geen plaats meer op de gemeenschappelijke jongenskamer en hij mag in dezelfde kamer liggen van Diane, de toekomstige echtgenote van Dokter Samson en ook patiënte bij hem ...

Alexander zal in 1996 uiteindelijk zijn strijd tegen kanker verliezen en ons veel te vroeg verlaten.

 

 

 

In 1995 wordt een recidief parosteaal osteosarcoma vastgesteld aan de posterieure zijde van de allogreffe.

 

Een wijde resectie (inclusief van de allogreffe) en een reconstructie met een maatprothes van het distale femur en de knie worden uitgevoerd op 26 oktober 1995, dit keer onder leiding van dokter Ignace Samson, die ondertussen Hoogmartens, met pensioen, heeft opgevolgd.

 

Ignace Samson is op alle vlakken de evenknie van zijn voorganger en wordt een autoriteit op gebied van oncologische orthopedie.

Je bent niet meer verwonderd, na een tijdje, dat hij je kamer nog even binnenstapt als het al lang middernacht voorbij is.

 

 

 

Hij is zeer streng voor zijn medewerkers maar ook voor zichzelf.

 

Misschien heeft hij één nadeel al vindt hij dat zelf niet, hij is een verstokt roker. Nu mag je van niets meer dood gaan , zegt hij mij op een dag.

 

Halverwege 1999 heb ik pijnklachten in de linkerdij en de knieregio. Uiteindelijk wordt een fractuur vastgesteld van de femorale prothesestam op radiografie.

 

Een nieuwe revisie-ingreep volgt op 23 september 1999 met vervanging  van de gebroken prothese door een massieve allogreffe en een nieuwe femorale prothesecomponent.

 

 

Wegens non Union met loskomen van het osteosynthesemateriaal volgt een nieuwe ingreep op 2 oktober 2000.

 

Hierbij werd de allogreffe verwijderd alsook alle synthesemateriaal en de femorale component van de Finnprothese. Ook het vroegere gebroken stuk van de femorale stam wordt verwijderd en een CPS resectieprothese wordt ingebracht, cementloos gefixeerd in het femur.

Ondertussen zijn we 24 jaar verder na de laatste ingreep en alles houdt goed stand. Ik ben dokter Ignace Samson enorm dankbaar.

 

Dokter Samson is thuis plots overleden op 15 februari 2014.

 

Ik ben naar zijn begrafenis geweest in Langdorp.

 

Op zijn bidprentje staat Ignace afgebeeld met een sigaretje.

 

Als er een hemel bestaat, is hij daar nu zeker aan het opereren en slaat hij af en toe een praatje met Alexander.

 

Dokter Samson werd in Pellenberg opgevolgd door zijn rechterhand, Dokter Friedl Sinnaeve, afkomstig van Roeselare. Soms spreken we West-Vlaams onder mekaar.

Dokter Friedl Sinnaeve

Ze mag met fierheid naast haar voorgangers staan!

 

Dokter Friedl Sinnaeve op een congres in Brugge.