Reünie oud-leerlingen en oud-leerkrachten Sint-Pauluscollege op 15 februari 2025

 

Ik ben een nostalgicus en koester graag de herinneringen uit vervlogen tijden, zeker ook deze verbonden met mijn collegejaren in het Sint-Pauluscollege te Wevelgem (1967-1970).

Aan de reünie in februari l2025 van de oud-leerlingen en oud-leerkrachten van het SPWe kon ik dus moeilijk weerstaan.

Op de reünie zie ik vijf klasgenoten van de zesde Latijnse terug.

We laten ons vereeuwigen, op de foto v.l.n.r.: Rik Devriendt (later leraar wiskunde in het SPWe), Carl Scherpereel, Hendrik “Rick” Poelman, Geert Lietaer, Arnold Seynnaeve en José Debel (met wie ik later in de Wevelgemse gemeenteraad zou zetelen).

Drie van de zes zijn bakkerszonen. Rik uit Gullegem, Carl uit Lauwe en ik van de Wevelgemse Wijnberghoek.

De leraars eten graag een vieruurtje op het college en de Wevelgemse bakkerszonen hebben een beurtrol. Als het vaders week is lever ik 's middags 3 à 4 broden per dag, dat is veel vind ik maar goed voor de commerce.

De zesde Latijnse … elk lesuur Latijn worden de Latijnse woordjes erin gehamerd en overhoord, “pennen neer, briefjes op de hoek van de bank en doorgeven” horen we leraar Guido Vandenberghe telkens zeggen.

Tien op tien voor de woordjes betekent een groene duimspijker naast je naam op een bord, een nul betekent een zwarte. Motiveren heet dat.

Wiskunde krijgen we van Raymond Bonte. In 1968 zijn we het laatste jaar van de klassieke wiskunde. Toch mogen we al even proeven van de "moderne" wiskunde en de Venn diagrammen. Dat is geen wiskunde meer in mijn ogen en zo leer je zeker niet rekenen, vind ik.

Leraar Erik Monteyne is een groot vernieuwer op vlak van proefwerken. Hij organiseert het examen aardrijkskunde met open boek en in groep! Later nooit meer meegemaakt, jammer.

We maken nog de tijd mee dat we op woensdagnamiddag (sport en studie) en zaterdagvoormiddag (vier lesuren) naar school moeten. Ook bestaat nog iets als avondstudie, tot ongeveer 19 uur.

Een zeldzame keer moet de studie niet gevolgd worden door fietsers die op meer dan 1 km van het college wonen, namelijk als het op de donkere herfst- of winterdagen zeer mistig is.

Het collegesecretariaat heeft verder goeie connecties met eierkoekenfabrikant Decreton uit de Goudbergstraat in Wevelgem. Vóór de avondstudie kunnen we eierkoeken kopen, later komen daar ook nog snoepgoed en limonade bij.

De kans bestaat nog niet dat we zullen "toevetten", we zijn net nog genoeg in beweging en de fiets is het middel om overal naartoe te "gaan".

We maken ook de jaarlijkse legendarische kaartenverkoop mee voor de manillen-prijskaarting.

De kaartenverkoop per klas wordt in beeld gebracht met vliegtuigjes die op een touwtje - een soort guirlande -  in de lucht hangen en vooruit schrijden naargelang de kaartenverkoop. De klas met het vliegtuigje dat het verst geraakt wint een prijs. Dat is goed gevonden van André Huys.

Evenzeer heb ik zeer mooie herinneringen aan de boekenbeurs, jaarlijks georganiseerd in november.

In het laatste jaar van het college, de vierde Latijn-Wiskunde (1969-1970), krijgen we Roger Duhamel als klastitularis, de broer van Paul, mijn meester van het tweede leerjaar.

Roger heeft een natuurlijk gezag en geeft geschiedenis en Nederlands.

Priester-leraar Alfons Bouckaert is onze leraar Latijn in de vierdes. Door weer en wind komt hij telkens van Menen gefietst om ons te onderwijzen in de taal van Caesar.

Als zijn schoenen doordrenkt zijn van de regen, loopt hij op zijn sokken rond, Latijnse schrijvers debiterend.

In 1970 maak ik de stap naar het Sint-Aloysiuscollege te Menen met zeer goede herinneringen aan het SPWe.

Bedankt SPWe voor dit mooi reünie-initiatief!

De Wijnberghoek in Wevelgem ... een nostalgische terugblik.

Je moet al bijna op tram 7 zitten met startplaats en haltes op de Wijnberghoek - dit is het geval voor mij - om deze nostalgische terugblik volop te smaken.

In heel wat vroeger geschreven stukjes verwijs ik naar de Wijnberghoek, waar mijn grootouders en ouders in de Roeselarestraat een bakkerij hadden. 

Een fragmentje uit Kleuter- en lager onderwijs (1954-1966) (hier klikken) :

"De “bewaarklasjes” doorloop ik in de Kleine Wijnbergstraat. In het 1^ste kleuter (1957-1958) bij juffrouw Brigitte Staelens dacht ik, maar klasgenootje van toen, Françoise Mortier, zegt mij dat het juffrouw Henriette Delmotte was. In het 2^de kleuter (1958-1959) bij juffrouw Jacqueline Defoor die met Nieuwjaar een zieke zuster verving en die de tweelingzus is van Jacques Defoor, mijn latere meester van het vierde leerjaar en in het 3^de kleuter (1959-1960) bij zuster Serafien.

Later kom ik nog terug in de Wijnbergschool voor de "Fancy Fair", waarvan de opbrengst bestemd is voor de missies.

Onze overburen Zulma en Maria Donckels helpen mee met het organiseren van de Fancy Fair.

De ongetrouwde zusters Zulma en Maria leven samen met hun broer Michel, eveneens ongehuwd. Met hem speel ik regelmatig de priorpronostiek die we indienen bij coiffeur Lionel Vandenbroucke. Grote winsten zitten er niet in.

Er woont nog familie Donckels aan de overkant. Een andere broer Maurice Donckels is wel gehuwd en heeft 4 kinderen: Monique, onder wiens begeleiding we naar de Wijnbergschool gaan, Remi, Frans, die later permanent verantwoordelijke wordt in de jeugdclub Ten Goudberge, en Jacques, die nog naast mij zal zitten in de studiezaal van het Sint-Pauluscollege.

...

Op 25 maart 1961 doe ik mijn Eerste Communie op de Wijnberghoek in de tot noodkerk omgebouwde oude vlasschuur van Jules Heytens in de Wijnbergstraat.

Bron: Wibilinga via publicatie in De Geschiedenis van Wevelgem van Jules en Lieven Vervenne en Ludo Vanhove.

...

In het vijfde leerjaar word ik misdienaar op de Wijnberg, samen met Geert Vanhauwaert, Rik Bevernage en Patrick Deprez bij pastoor Maurits Lauwers en hulppriester-leraar Georges Messiaen, ook proost van de Chirojeugd.

Om beurt dienen we ’s morgens vroeg een week lang de mis, in het Latijn en met de rug naar het publiek, en op zondagnamiddag het Lof. Af en toe moeten we in de week een trouw of een begrafenis dienen en dan mogen we de nodige uren afwezig blijven van school, dat is altijd even mooi meegenomen.

Na een huwelijk wordt er door de misdienaars "gestropt". Het huwelijkspaar wordt bij het verlaten van de kerk door ons met een touw tegengehouden. Ze kunnen maar voorbij als ze ons een fooi geven.

...

Eén van de nieuwe misdienaars om de onze "lichting" te vervangen is Bernard Stragier. Zijn nonkels Frans en Marcel Stragier stellen op de hoek van de Roeselare- en Wijnbergstraat een gebouwtje ter beschikking dat ingericht wordt als “biljartkot”. Het wordt een verzamelplaats voor een aantal jongeren van de Wijnberg  maar eveneens voor volwassenen die er een partijtje biljart ondereen willen spelen. Ik ben een wekelijkse bezoeker en speler.

In de tweede helft van de jaren 60, het juiste jaar herinner ik me niet meer, schaffen ook wij ons een televisie aan. Hij wordt door Valère Mortier geleverd en “geïnstalleerd” op een zondag. Het eerste programma, uiteraard in zwart-wit, dat we zien zijn de Flinstones.

Vóór die magische zondag, gaan we af en toe naar Zorro of Rin Tin Tin kijken bij tante Mimi in de Wijnbergstraat of bij onze buurvrouw Bertha, de moeder van kunstenaar Lionel Holvoet “Nille Marente”.

Op een dag is daar een andere kunstenaar op bezoek, Antoon De Candt (1939-1966) en, na een spannende Zorro, zegt hij mij: “Ge zijt zo rood als een tomatte”."

In De zee van Ochotsk (hier klikken) van Danny Chambaere kom ik nog even terug op een voorvalletje in het derde bewaarklasje:

"Over het vijfde verhaal schrijft hij:

"Schliemans wraak" is het verhaal van de onzekerheid over de uitwerking van onze daden. Het vernederde jongetje wil weerwraak nemen op zijn pesters en treft, geheel ongewild, een onschuldig kind. Dan doet hij wat o zo menselijk is: hij schuift de zwarte piet door naar iemand anders die het in zijn ogen verdient om gestraft te worden."

 

Het verhaal moet zich afspelen in Wevelgem en de jonge "Schliemann" doet denken aan Danny zelf die van jongs af aan geboeid is door de geschiedenis van de Guldenbergabdij in zijn gemeente.

 

Elke Wevelgemnaar die Danny kent kan echter moeilijk geloven dat hij in staat zou zijn om tot een wraakoefening over te gaan zoals beschreven op het einde van het verhaal. Hoewel, meeloper "Commeyne" ("hij zou zelfs niet mogen deelnemen aan het kantonaal examen") verdient het wel om gestraft te worden.

 

Bovendien is inderdaad niets menselijks ons vreemd.

 

Ik heb het persoonlijk meegemaakt in het derde "bewaarklasje" bij zuster Serafien op de Wijnberghoek.

 

Samen met klasgenoot Johnny Staelens moest ik op de eerste verdieping een legodoos halen. Bovenaan de trap liet ik de doos per ongeluk vallen, alle legoblokjes kwamen met veel lawaai op de gelijkvloers terecht. Zuster Serafien kwam buiten gestormd en ik schoof de schuld in de schoenen van Johnny, die niet reageerde. Hij werd gestraft. Dubbel laf van mij, Johnny verdiende het niet om gestraft te worden, hij had me niets misdaan.

 

Later heb ik er Johnny nog over gesproken tijdens een van onze bijeenkomsten van het geboortejaar 1954. Hij herinnert zich niets meer en heeft er geen trauma aan overgehouden. Het blijft mij nog altijd een beetje achtervolgen."

Een fragmentje uit R.I.P. Marc Meulemeester (hier klikken):

"Marc zet zijn humaniorastudies verder in het atheneum van Kortrijk.

 

Hij is een speciale maar toffe gast, die in veel dingen een voorloper is en de eerste hippie wordt van de Wijnberghoek. We kijken naar hem op. Ik zie ons nog tafelvoetbal spelen in het pas geopende parochiaal centrum op de Wijnberg "den Tempel" in 1967, op de jukeboxklanken van Procol Harum, A Whiter Shade of Pale."

Zelfs in De belangrijkste overwinningen van Rik Van Looy (hier klikken) heb ik het over de Wijnberghoek:

"Begin jaren 60 werd ik supporter van Rik Van Looy, onder invloed van Lucien Staelens, de schoenmaker uit de Wijnbergstraat in Wevelgem.

Lucien kon echt lyrisch vertellen over de overwinningen van Rik II.

Als supporter van Van Looy kon je onmogelijk supporter worden van Merckx. Rik had tegenstanders van formaat gekend, Poblet, Anquetil, Van Steenbergen, De Bruyne, ... Eddy niet, althans volgens Lucien.

Ik liep rond met een petje van Van Looy en droomde ervan om als fietsende bakkerszoon ooit een groot wielerkampioen te worden. Ik had ook een petje van Anderlecht. Jammer dat ik die petjes niet bewaard heb. Een kampioen in het wielrennen of voetballen ben ik niet geworden.

Goeie herinneringen heb ik wel aan die mooie periode overgehouden."

Enkele fragmenten uit Sint-Aloysiuscollege Menen (hier klikken):

"Het derde laatste jaar in het Sint-Aloysiuscollege (1970-1971) is voor diegenen die het lager middelbaar hebben gevolgd in het Sint-Pauluscollege te Wevelgem tevens het eerste jaar in Menen.

Tijdens de grote vakantie van 1970 fiets ik samen met Geert Vanhauwaert enkele keren vanaf de Wijnberghoek langs de "Zevenkoten" en het "Moscou bos" aan het Duits kerkhof, richting Sint-Aloysiuscollege te Menen. We willen weten hoeveel tijd we er over zullen doen, het wordt iets van zeven minuten maar dan wel in koerstempo.

Honderden keren maken we gebruik van dit binnenbaantje. Vandaag is het niet langer mogelijk om op die manier Menen te bereiken.

...

Op zaterdagvoormiddag wordt nog les gegeven maar de verplichte avondstudie wordt in het laatste jaar afgeschaft.

In plaats van studie volgt, na de lessen, nu een dagelijkse stop in het "Brouwerietje" op de Wijnberghoek in Wevelgem, voor enkele biertjes en sigaretten en een partijtje biljart, samen met wijlen Luc Commeyne."

In Wijnbergse winkeliers, middenstanders, handelaars en landbouwers in de jaren 60-70 (hier klikken), volgend fragment over enkele boerderijen:

"De Wijnberghoek kende ook een aantal landbouwbedrijven. In het begin van de Ezelstraat had je aanvankelijk de vlasroterij Luyckx. Vader Luyckx werd vroeg weduwnaar met acht kinderen, de vlascommerce ging fel achteruit en de roterij werd een varkenskwekerij (later door Géry omgebouwd tot een motel,"Happy Day", en nu bestuurd door zijn zoon Charlie).

Wat verderop in de Ezelstraat, op de rechterkant, had je boer Elie Luyckx die nu nog altijd op de boerderij woont. Door de aanleg van de A19 kon je zijn boerderij niet meer bereiken vanaf de Ezelstraat, dit was enkel nog mogelijk vanuit Moorsele.

Het kruispunt (de Kruiskapel op die locatie is ondertussen verdwenen) voorbij met de Moorselestraat en nog steeds in de Ezelstraat had je de boerderij van Georges Devlies, nu uitgebaat door zijn zoon Jozef.

Nog verder in de Ezelstraat de boerderijen Wallecan en  Roelens (boer Eric stierf jong en onverwacht op zijn tractor in het veld)."

De Kruiskapel op de hoek van de Moorsele- en de Ezelstraat bestond reeds in 1823. De kapel werd gebouwd met dezelfde soort stenen als de koeienstal en het wagenhuis van de nabijgelegen hofstede Ter Hulst van de familie Devlies. 

De overlevering beweert dat de Kruiskapel werd opgericht om de hoornveeplaag, die in de 18de eeuw regelmatig opdook, te weren van de hofstede.

Het was één van de vele stopplaatsen die de bedevaarders aandeden tijdens hun bedevaart naar Dadizele in de maand mei.

In de jaren 1980 was deze kapel in zeer slechte staat en tijdens een felle storm in 1990 werd ze volledig vernield. Het beeld hangt nu in de woning van de hoeve Devlies.

Bron, ook van de foto: De Geschiedenis van Wevelgem van Jules en Lieven Vervenne en Ludo Vanhove.

In De broodrondes in Wevelgem (hier klikken) mocht de Wijnberghoek natuurlijk niet ontbreken:

"Boer Georges Devlies was een zeer gemakkelijk klant. Zelden was er iemand in huis, niets was op slot en je moest zelf oordelen hoeveel broden er in de bijkeuken op de frigo moesten gelegd worden, bruin of wit, dagvers of niet, gewoon aanvullen tot drie broden. De boerderij wordt nu nog steeds uitgebaat door zoon Jozef.

 

Het huis van Marc van "'t Vrie" (tegen de wijk "'t Vrije" in Moorsele) werd later met de grond gelijk gemaakt voor de aanleg van de A19. De tunnel in de Moorselestraat kwam er in de plaats. Marc was een stille man, een noeste werker met wie ik af en toe een praatje kon slaan. Zijn ouders in de Wijnbergstraat en zussen, o.a. Agnes, waren ook klant.

Tijdens de schoolvakanties kwamen daarbij de namiddagrondes, samen met ons vader en met de auto. Ik geloof dat er een beurtrol was met mijn oudste broer, een week maandag-woensdag-vrijdag en een week dinsdag-donderdag. Op woensdagnamiddag heb ik dikwijls het begin van "Kapitein Zeppos" en later "Johan en de Alverman" gemist, dat was balen. Er was wel op zondagnamiddag een herhaling maar je moest het op woensdag gezien hebben of de rest van je week was naar de knoppen.

In het begin was de bakkerij één week gesloten wegens jaarlijks verlof, later twee weken, zeker niet meer en in samenspraak met bakker Georges Vanlede, kwestie van de Wijnberghoek niet zonder brood te zetten. Dit jaarlijks verlof gebruikte mijn vader om grondige kuis te doen in zijn bakkerij. Voor ons was dat grote luxe, ons eens kunnen uitleven tijdens de vakantie zoals de leeftijdgenoten.

Er zijn weinig straten waar we geen klanten hadden, vooral op de Wijnberghoek. In het kluwen van de zijstraten van de Vrijheidsstraat, die uitgaven op de Moorsele- en Ezelstraat vonden we moeiteloos onze weg, anderen liepen er gegarandeerd verloren ... De klanten van de Kruishoek werden als een van de laatsten bediend. In de Menen-, Kortrijk- en Lauwestraat weinig of geen klanten, in de zijstraten van de Lauwestraat wel.

De verste klanten richting Kortrijk situeerden zich in de Guldensporenstraat, meer bepaald 30 en 30A, de families D'haene-Seynhaeve (ouders van Koen, die nog onze bakkerij heeft bezocht met de klas van meester Azou, mijn jongste broer Willem zat in dezelfde klas) en Debonne-D'haene, families afkomstig van de Wijnberghoek, vandaar."

Over Frans Soenen, mijn politieke vader die woonde in de Nachtegaalstraat, schreef ik twee stukjes, lees ze hier en hier.

Ook in mijn boek Verzet en collaboratie in de regio komt de Wijnberghoek verschillende keren ter sprake.

Hoe de Nachtegaalstraat op 4 augustus 1944 ontsnapt aan een bloedbad lees je hier en over de bezetter en bevrijder die de liefde vinden op de Wijnberghoek hier.

"In de Welgekende Sneppe" op de Wijnberghoek te Wevelgem (Marc Malfait)

Het café werd in 1906 gebouwd door mijn overgrootvader Camille Bostoen.

Hij was metser-herbergier. Vermoedelijk werd het café in de praktijk uitgebaat door zijn echtgenote Virginie Deleu samen met haar oudere kinderen, maar zoals dat vroeger ging was de pater familias ook de officiële uitbater en was zijn vrouw huishoudster.

In het voorportaal liet hij een siertegel aanbrengen met daarin zijn initialen “CB” en op de voorgevel was de naam van de herberg geschilderd.

Men heeft mij altijd verteld dat er op ongeveer dezelfde plaats reeds een café “De Sneppe” bestond en dat het nieuwe café er gekomen is na een discussie over de huur of de verkoop van het andere café. Dit is wellicht ook de reden waarom het nieuwe café niet “De Sneppe” genoemd werd maar “In de Welgekende Sneppe”.

Ik ben nooit te weten kunnen komen of dit verhaal klopt of niet maar ik beschik wel over een notariële akte uit 1905 betreffende de aankoop van 3 percelen grond tussen de “Steenweg naar Moorseele” en de “Oude Roeselaerestraet” aan Camille Bostoen.

Perceel 48 uit die verkoop ligt naast de herberg genaamd “De Sneppe”. Het gaat dus vermoedelijk om het perceel waar het huidige café op staat en het perceel ernaast (de poort naast het café die altijd een afzonderlijk huisnummer gehad heeft (393)) en het perceel naast het café en de poort waarop later een woning gebouwd werd, in 1989 aangekocht door mijn vader om er van zijn oude dag te genieten.

Het is in dit verband wellicht nuttig om te weten dat er in die tijd in Wevelgem en elders in zowat alle straten heel veel cafés bestonden. Een van de redenen hiervoor is wellicht, naast de manier waarop onze grootouders hun vrije tijd doorbrachten, het gegeven dat veel brouwers in die tijd gouden zaken deden, veel onroerend goed verwierven en dit onroerend goed goedkoper verhuurden als de huurder er zich toe verbond om in het pand bier te verkopen van dezelfde brouwer?

De foto hierboven is genomen kort na de oprichting van het café. Bemerk dat de gronden naast het café nog niet bebouwd waren en dat ook het landschap verderop nog zeer open is.

De oorspronkelijke gevel is amper veranderd.

Camille Bostoen en zijn echtgenote Virginie Deleu hadden een zeer kroostrijk gezin, zoals op de foto te zien is. Ze vormden hiermee in die tijd natuurlijk geen uitzondering. Niemand weet wie wie is op de foto, die pas terug in handen van de familie gekomen is toen iedereen die op de foto stond reeds overleden was of mentaal niet meer in staat was om hier uitleg over te geven. 

Toen Camille in 1932 het café verkocht aan zijn zoon Maurice Bostoen waren er volgens de koopakte nog 11 kinderen in leven. Maurice was de negende van die elf

Maurice Bostoen (1900-1972) en zijn echtgenote Anna Tiberghien (1895-1981), mijn grootouders, kochten het café dus in 1932.

Zoals blijkt uit de koopakte was het adres van het café op dat moment “Steenweg naar Moorseele 152” en stond er achter het café een bijgebouw dat in dienst was als vlaszwingelarij, niet uitzonderlijk in Wevelgem, in het mekka van de Vlasnijverheid.

Maurice Bostoen was net als zijn vader metser.

Hij was voor zijn huwelijk met Anna Tiberghien reeds gehuwd geweest met Rachel Santy en met Marina Vermersch, beiden overleden kort na de geboorte van een kind.

Uit het huwelijk met Rachel Santy werd een zoon geboren, Hector Bostoen. Die was aanvankelijk metser maar trad later in dienst als rijkswachter en overleed in 1957 tijdens een verkeersongeval in dienst. Hij was gehuwd met Alice Craeynest, eveneens een cafédochter uit Wevelgem (Lieske van de Postiljon, naar het café van haar ouders café de Postiljon). Mijn tante bleef achter met 4 kinderen Hubert, Christiaan, Christien en Marc.

Uit het huwelijk met Marina Vermersch werd een dochter geboren Flore Bostoen (1927-1988), mijn moeder. Zij trouwde met mijn vader Michaël Malfait in 1957 (1922-2000) en uit het huwelijk werden twee kinderen geboren mijn zus Marleen (1960-1990) en ik zelf.

Het feit dat mijn grootvader drie keer getrouwd was en tijdens ieder huwelijk onroerend goed verworven had met zijn echtgenote op dat moment heeft er voor gezorgd dat de afwikkeling van de erfenis na het overlijden van mijn grootmoeder in 1991 een enorm complexe zaak werd. Het onroerend goed raakte in onverdeeldheid over meer dan honderd erfgenamen waarvan meerdere in het buitenland verbleven en slechts met moeite opgespoord konden worden. Het kluwen werd uiteindelijk ontward door een openbare verkoop van rechtswege om uit onverdeeldheid te treden in 1989, dus 8 jaar na het overlijden van mijn grootmoeder.

Mijn moeder bleef ook na haar huwelijk meehelpen in het café, waar mijn ouders ook mee woonden. Zij verdiende in die tijd een centje bij met naaiwerk en met kuiswerk.

Mijn vader, een boerenzoon, had in die tijd diverse jobs tot hij besloot om veehandelaar te worden.

De zwingelarij achter het huis werd dus een koeienstal en op de grond achter de zwingelarij werd eerst een serre gebouwd waar geraniums gekweekt werden en werd later verbouwd tot een koeienstal

Mijn ouders baatten het café in eigen naam uit van ergens in het begin van de jaren 60. Het was een ouderwets café met klanten van heel divers pluimage van: arbeiders, boeren, voerlui, vlaswerkers, de buren, doppers, OCMW klanten, facteurs, gemeentewerkers, bakkers … zowat iedereen kwam er over de vloer. Er waren geen clubs of verenigingen en er werden ook geen kaartingen of andere wedstrijden georganiseerd maar er werd altijd gekaart of gebiljart.

Zowel mijn ouders als mijn grootouders stonden er op dat het café een vrij café zou blijven, wellicht dat het café er hierdoor altijd ouderwets uitgezien heeft en nooit grondig gerenoveerd werd. Dat betekende ook wel dat zowat alle brouwers van Wevelgem en omgeving er over de vloer kwamen om enkele bakken bier te leveren.

Mijn zus en ik groeiden dus op in een café en aangezien mijn ouders tot aan het overlijden van mijn grootouders in het café bleven mee wonen en de verhoudingen tussen beide gezinnen niet altijd optimaal waren, woonden mijn grootouders in de keuken achter het café en woonden wij in de voorplek die zowel living, keuken als badkamer was en die op drukke momenten ook nog ingenomen werd door het café. Van privacy was er in die tijd absoluut geen sprake.

In de eerste helft van de jaren 70 is mijn moeder ernstig ziek geworden, een ellendige periode met heel veel onzekerheid. Wij hielden vaak het café open met hulp van een buurvrouw die soms halfweg de dag zodanig veel gedronken had dat we haar niet meer in de kelder durfden laten gaan om bier uit te halen. Mijn vader moest zijn veehandel afbouwen en ging zich wat meer concentreren op hulp in het café en toen mijn moeder herstelde waren ze verplicht om het toch wat rustiger aan te pakken. Pas vanaf die periode werd de deur ’s middags enkele uren gesloten.

Thuis hebben we steeds een telefoon en een televisie gehad, als eersten in onze dichte omgeving.

In de beginperiode van de NIR/BRT zat de keuken vaak vol met klanten die naar de TV kwamen kijken en ondertussen wat pinten dronken. De weg naar de telefoon hadden onze buren, die zelf nog geen telefoon hadden, al snel gevonden. Wij kregen dus vaak telefoon voor dichte en verre buren en ik moest dan telkens bij die mensen gaan aanbellen om te zeggen dat er telefoon was. Zij bleven dan bij de telefoon wachten tot die opnieuw rinkelde en dronken intussen ook een pintje.

De bakkers leverden bij ons broden voor sommige buren die gaan werken waren en aangezien mijn vader als veehandelaar veel op boerderijen kwam kon je bij ons altijd groenten, aardappelen, eieren, etc… krijgen.

Na het overlijden van mijn moeder in 1988 bleef mijn vader het café verder uitbaten tot hij het in 1989 aankocht bij de openbare verkoping. Hij was toen 67 en de aankoop van de café was eerder een emotionele beslissing omdat hij wist dat mijn moeder, die overleden was, dat zo zou gewild hebben.

Aangezien er geen opvolgers waren heeft hij het café na het overlijden van mijn zus in 1990 verkocht aan Annie Bruwier en haar partner Jacques Vanhaverbeke. Jacques voerde een aantal verbouwingen uit en baat het café op heden nog steeds uit.

Marc Malfait

16 februari 2024

 

De katholieke zuil of wat ervan over blijft ...

Alles moet weg!

ACW werd Beweging.net, BACOB werd Belfius, KBG werd OKRA, KAV werd Femma, Het Volk werd verkocht, Ultra Montes werd TUI, Hengelhoef en Zon en Zee werden van de hand gedaan, CVP werd CD&V, ...

In 2018 hield CD&V op te bestaan, in Kortrijk, de stad nota bene waar de vroegere CVP-voorzitter woont die de partijnaam liet wijzigen naar CD&V.

In 2024 gaat CD&V Kortrijk op in Team Burgemeester en in Ledegem in Lijst Burgemeester. In Wevelgem "durft" men de hoofdletters niet meer gebruiken en wordt het nederig cd&v 8560.

Alle sporen zijn bijna gewist.

De zuil blijft overeind ... tot ze verpulvert ... voor altijd.

Het woord "zuil" kreeg een andere naam, nu moet je zeggen "het middenveld".

Er is veel kans dat het middenveld, dat vanaf 2024 niet meer verplicht is te gaan stemmen, andere keuzes zal maken ...

Eigen schuld, dikke bult ...

Geboortejaar 1954 Wevelgem

In het tekstje onder de foto's wordt gezegd dat Erwin één van de initiatiefnemers is. Erwin was wel degelijk jarig die dag maar maakt geen deel uit ven het "organiserend comité".

De journalist was verkeerd ingelicht. Door dit foutje weten we nu wel dat de eerste bijeenkomst  plaats vond op 21 oktober 1989.

21 oktober 1989

21 oktober 1989

1994

2019 - In 1965-1966 zaten we samen in het zesde leerjaar bij meester Salembier ...

De jongens en meisjes die in het schooljaar 1965-1966 het zesde leerjaar volgden in de deelgemeente Wevelgem, dat was de basis:

Acke Magda - °04/05/1954
Aesaert Marijke - °25/11/1954
Allaert Mia - °13/10/1954
Ameye Marleen - °02/12/1954
Baekelandt Jean-Pierre - °10/01/1954
Bataille Hubert - °21/03/1954  (overleden)
Berteloot Marie Roos - °10/08/1954
Bevernage Anne - °09/17/1954 (overleden)
Bevernage Rik - °19/04/1954 (overleden)
Beyens Luc - °22/02/1954
Bourgeois Jacques - °05/07/1954 (overleden)
Bovyn Gilbert - °29/10/1954 (overleden)
Breemeersch Rosa - °02/08/1954
Bruneel Carine - °12/06/1954
Callens Marie Kristien - °27/05/1954
Casier Johan - °22/06/1954 (overleden)
Catteeuw Bernard - °29/09/1954
Catteeuw Jacqueline - °31/10/1954 (overleden)
Chambaere Jacques - °01/10/1954 (overleden)
Chanteloup Christine - °04/11/1954
Claus Willem - °22/09/1954
Corne Gerda - °15/05/1954
Costeur Ronny - °26/04/1954
Coucke Ingrid - °31/03/1954
Couckuyt Annie - °08/04/1954
Courtens Eric - °14/05/1954
Coussement Marie Hélène - °10/06/1954
Dalewijn Fritz - °1953
D'haene Marleen - °08/01/1954
D'haene Rik - °09/10/1954
D'hondt Alain - °05/06/1954 (overleden)
De Beuf Marie-Christine - °18/05/1954
De Busschere Gerby - °12/11/1954
De Buyck Ingrid - °23/07/1954 (overleden)
Debondt Jean-Claude - °10/06/1954
Debondt Jean-Pierre - °10/06/1954
Deboosere Martine - °01/11/1954
Debrouwere Martine - °22/05/1954
Debruyne Claudine - °24/09/1954
Debruyne Maria - °07/03/1954
Decaestecker Marleen - °07/02/1954
Declercq Eddy - °25/05/1954 (overleden)
Decoutere Viviane - °17/04/1954
Degezelle Patrick - °06/09/1954
Dejaeghere Annemie - °14/07/1954
Dekyvere Pol - °22/02/1954
Deleu Edith - °18/05/1954
Deleu Gerda - °16/05/1954
Deleu Rudi - °14/12/1954
Demeulemeester Geert - °10/09/1954
Demeulemeester Jean-Pierre - °13/01/1955
Demey Dominique - °25/05/1954
Demeyere Guido - °19/10/1954
Demittenaere Sonia - °09/07/1954
Deneckere Guy - °08/12/1954
Denys Gemmy - °29/09/1954
Deprez Patrick - °14/01/1954
Derumeaux Christine - °29/10/1954 (overleden)
Descamps Rita - °10/01/1954
Deschamps Marie-Claire - °23/07/1954
Deschamps Rik - °14/07/1954
Deserrano Johan -  °27/03/1954
Desmet Eddy - °01/11/1954
Desplenter Lieve - °05/03/1954
Devos Carmen - °15/03/1954
Devos Liliane - °12/06/1954 (overleden)
Dewaegenaere Marie-Rose - °26/04/1954
Doornaert Janine - °29/06/1954
Doornaert Marc - °09/03/1954
Duthoo Jean-Marie - °18/05/1954
Faillie Linda - °26/04/1954
Favorel-Dewulf Thérèse - °02/10/1954 (overleden)
Feys Sonia - °02/01/1954
Florin Christine - °29/11/1954
Ghesquiere Ronny - °22/08/1954
Gheysens Dymphna - °18/06/1954
Goos Marika - °10/02/1954
Haezebrouck Dirk - °19/11/1954
Hamers Marijke - 09/05/1954
Hanson Magda - °31/10/1954
Hautekiet Alain - °12/08/1954 (overleden)
Herman Ronny - °22/12/1954
Holvoet Carine - °27/12/1954
Holvoet Marie-Rose - °13/05/1954
Hoorens Ingrid - °21/08/1954
Houssin Erwin - °21/10/1954
Hubrecht Dirk - °06/12/1954
Hubrecht Marleen - °05/01/1954
Huysentruyt Damienne - °12/16/1954
Isenbaert Patricia - °01/03/1954
Jodts Marc - °25/09/1954
Knockaert Bernard - °26/08/1954
Knockaert Maurice - °03/01/1954
Lagae Mia - °09/09/1954
Laperre Eddy - °19/06/1954 (overleden)
Lauwers Jan - °07/08/1954 (overleden)
Lemay Marie Christine - °30/01/1954
Leplae Bernard - °08/01/1954
Malfait Marie Thérèse - °12/03/1954
Mareel Marleen - °13/03/1954
Martheleur Renéé - °11/10/1954
Martin Freddy - °29/08/1954
Masschelein Didier - °14/04/1954
Masselis Bernard - °18/02/1954
Masselis Caroline - °10/01/1954
Melaerts Anne Marie - °30/04/1954
Mestdagh Nadine - °01/08/1954
Moerkerke Johan - °22/04/1954
Mortier Françoise - °05/12/1954
Mullebrouck Greta - °25/06/1954
Naert Christine - °15/04/1954
Naert Rita - °19/03/1954
Naesens Willy -  °11/01/1955
Olievier Christine - °25/06/1954
Ollevier Anne Marie - °10/07/1954
Ottevaere Rita - °20/04/1954
Overfeldt Alex - °12/10/1954
Parmentier Claude - °24/07/1954
Parmentier Patrick - °15/01/1954
Parrein Françoise - °09/12/1954
Peferoen Ludovic - °17/02/1954
Piferoen Geert - °13/07/1954
Penet Carine - °30/11/1954
Planckaert José - °18/09/1954
Poppe Paul - °20/01/1954
Porteman Ruddy - °12/04/1954 (overleden)
Rebry Marijke - °11/11/1954 (overleden)
Renard Jos - °01/07/1954
Reynaert Jean-Pierre - °15/11/1954 (overleden)
Robesyn Carine - °13/11/1954
Roose Marnic - °19/08/1954
Salembier geert - °06/11/1954
Samaille Gino - °10/10/1954 (overleden)
Scheldeman Hilda - °02/08/1954
Scherpereel Ingrid - °07/05/1954
Sercu Chantal - °20/06/1954
Seurynck Guy - °14/02/1954
Seurinck Mireille - °23/08/1954
Seynhaeve Chantal - °18/07/1954
Seynhaeve Gerda - °10/05/1954
Seynnaeve Arnold - °04/12/1954
Seys Danny - °14/05/1954
Soen Jean-Paul - °12/05/1954 (overleden) 
Soenen Chantale - °05/06/1954
Staelens Johnny - °04/05/1954
Stragier Gerda - °28/10/1954
Tanghe jean-Philippe - °19/03/1954
Thermote Johan - °24/03/1954
Van Haverbeke Carine - °07/07/1954
Van Robaeys Myriam - °09/09/1954
Vanassche Freddy - °19/08/1954 (overleden)
Vancoillie Eric - ° 11/01/1954 (overleden)
Vandaele Linda - °24/10/1954
Vandamme Eric - °24/06/1954
Vandamme Marijke - °01/07/1954

Vandemoortele Jean-Pierre - °25/09/1954
Vandenberghe Bernadette - °12/07/1954
Vandenberghe Johan - °?
Vandendriessche Arlette - 12/03/1954
Vandendriessche Luc - °01/07/1954 (overleden)
Vandendriessche Ronny - °25/10/1954 (overleden)
Vandewalle Linda - °14/01/1954
Vangheluwe Liliane - °23/12/1954
Vanhalst Carine - °26/05/1954
Vanhauwaert Bernice - °17/11/1954
Vanhauwaert Geert - °10/10/1954
Vanhauwaert Marc - °09/06/1954
Vanhauwaert Mia - °05/12/1954
Vanhaverbeke Marie Madeleine - °14/02/1954
Vanhee Rita - °2/01/1954
Vanheede Freddy - °30/06/1954
Vanhollebeke Christa - °26/10/1954
Vanhollebeke Jenny - °21/04/1954
Vanlede Jean Marie - °03/05/1954 (overleden)
Vanlersberghe Franky - °17/02/1954
Vanmeenen Marc - °05/06/1954
Vanneste Linda - °06/01/1954
Vanneste Martine - °29/09/1954
Vanneste Philippe - °23/02/1954
Vansteenkiste Christine - °01/11/1954
Vansteenkiste Ruddy - °02/01/1954
Vantomme Patrick - °08/06/1954 (overleden)
Vanwalleghem Rosette - °05/10/1954 (overleden)
Vanwolleghem Viviane - °21/03/1954
Vens Guy - °03/01/1954 (overleden)
Verbrugghe Gilbert - °11/10/1954
Verbrugghe Marie Rose - °30/04/1954
Vercauteren Chris - °23/04/1954
Vergote Ingrid - °16/08/1954
Verhauwaert Alain - °06/09/1954
Vermaut Sonja - °12/02/1954
Vermeersch Linda - °16/07/1954 (overleden)
Vermeersch Nanette - °?
Vermeersch Ruddy - °09/11/1954
Verraes Christian - °17/07/1954
Vervalle Marleen - °03/09/1954
Vincke Gemma - °08/07/1954
Vlieghe Luc - °27/08/1954
Werbrouck Marie Christine - °21/05/1954 (overleden)
Werbrouck Marie Rose - °21/05/1954
Withouck José - °16/08/1954
Wylin Marleen - °11/06/1954

1966

1966

Plechtige communie op de Wijnberg in 1966

Roodkapjes 1962

Een kwarteeuw Wevelgemse gemeentepolitiek als oppositieraadslid

Let op de gebalde vuist van schepen Frans Mispelaere . Foto werd genomen na de verkiezingen van oktober 1994. Na de eedaflegging tijdens  de eerste zitting van de volgende legislatuur (januari 1995) verlaat hij de vergadering en laat zich nooit meer zien op de gemeenteraad.

Na mijn legerdienst bij de Zeemacht hervat ik op 1 juli 1976 - het wordt een snikhete dorstige zomer met "zomeruren" -  het werk bij de NMBS en kom ik terecht op de toenmalige 1ste sectie van de Groep Brussel "Personeel en Sociale Zaken" op de dienst "aanwerving en examens".

In een vroeger stukje stelde ik dat dit wel de aanzet tot mijn politieke loopbaan als gemeenteraadslid kon betekenen.

 

Na de oliecrisissen van de jaren 1970 komt de economie sterk onder druk te staan en neemt de werkloosheid toe.

 

De toenmalige regeringen beslissen om over te gaan tot massale aanwervingen bij de overheid en vooral bij de NMBS.

 

Op de aanwervingsdienst waar ik tewerkgesteld ben worden jarenlang elke week tientallen mensen aangeworven, als statutair, contractueel of onder een nepstatuut.

 

Iedereen en zeker vele Wevelgemnaars, die aan mijn deur komen kloppen worden in de kortste keren aangeworven, vooral als ongeschoold arbeider. Enige voorwaarden zijn in het bezit zijn van een bewijs van goed gedrag en zeden, medisch geschikt zijn en kunnen lezen, schrijven en rekenen.

 

Eenmaal als statutair ongeschoold arbeider aangeworven biedt de NMBS een waaier van bevorderingsmogelijkheden.

 

Over deze massale aanwervingen op instructie van de politiek komt VRT-journalist Guy Bouten, ook een Wevelgemnaar, - we leren mekaar kennen tijdens onze treinritten naar en van Brussel - me thuis interviewen voor een uitzending van Terzake van 18 december 1995.

 

Vakbondsman Jonny Van Den Rijse heeft het o.a. over de vele zieltjes die hij toen voor de vakbond ACOD wint.

De vele cheminots van Wevelgem verenigen zich in 1979 in een vriendenkring "Het Spoor".

 

Aanvankelijk komen we op geregelde tijdstippen samen in den Bond in Wevelgem. Na een tijdje maakt den Bond plaats voor "den Tempel" op de Wijnberghoek.

 

In december 1980 komen we voor een feest samen in de zaal van "den Tempel".

 

Sinds de fusie van 1976 met Gullegem en Moorsele wordt Wevelgem niet langer meer bestuurd door de CVP maar door het ACW, met een volstrekte meerderheid zoals dit het geval was met de CVP van vóór de fusie.

 

De middenstanders en boeren van de CVP die uit de ACW-boot zijn gevallen lopen er zeer gefrustreerd bij en komen in 1982 op met de CWP. Luc Duthoo - het succes van de spoorwegvrienden ontgaat ook hem niet -  vraagt mij of ik op de lijst wil staan en ik zet mijn eerste politieke stapjes in de gemeentepolitiek.

 

Ik verkies de voorlaatste plaats op de lijst in plaats van ergens middenin, behaal 125 voorkeurstemmen en word niet verkozen.

ACW behoudt de volstrekte meerderheid, CWP behaalt 2 zetels.

 

Bijna doet de verdringing volledig haar werk maar ik constateer, met jullie, dat ik in 1982 lid ben van de CVP-jongeren.

 

Dit gebeurt onder impuls van Denis Baert, de man van ACW-schepen Madeleine Wallays.

In een ander stukje van mijn blog verneem je dat ik mijn job bij de spoorwegen te danken heb aan Denis.

 

Ik probeer vaste voet aan de grond te krijgen in het ACW-lokaal Den Bond. Ik word er eerder als een indringer beschouwd, vind ik en dat is vermoedelijk de reden waarom we met de spoorvrienden uitwijken naar een ander lokaal.

 

Ondertussen woedt binnen ACW-Wevelgem bovendien een tweestrijd tussen de "Baertisten" (de aanhangers van Madeleine Wallays) en de "Schooristen" (de aanhangers van ACW-schepen Marcel Verschoore). Dit is niet bevorderlijk voor mijn integratie binnen het ACW-milieu.

In de jaren 1980 ga ik aan de deur kloppen van VU-boegbeeld Frans Soenen en vraag hem of ik lid kan worden van de Volksunie. Ik word er met open handen ontvangen. Ook Frans heeft een strijd tegen den Bond te voeren.

Met de gemeenteraadsverkiezingen van 1988 staan we beiden als VU-er op de kartellijst "Algemeen Welzijn".

Bij de NMBS in Brussel verneem ik van Oost-Vlaamse collega's dat de kandidaten daar van deur tot deur gaan terwijl dit in Wevelgem zeker (nog) niet het geval is.

Ik besluit om als eerste en enige Wevelgemnaar, gewapend met een pamfletje, aan elk huis aan te bellen, met de slogan "Probeer het eens met die andere Seynnaeve".

Tot mijn grote verrassing word ik overal vriendelijk ontvangen, de inwoners vinden het goed dat voor de eerste keer een kandidaat zich komt voorstellen in hun gemeente.

Ik word uit het niets, vanop de elfde plaats, verkozen met 683 voorkeurstemmen.

Het ACW blijft baas, met een volstrekte meerderheid.

In 1989 volg ik een opleiding als VU-gemeenteraadslid.

De nieuwe gemeenteraad wordt aangesteld in januari 1989 en mijn intrede gaat blijkbaar niet onopgemerkt voorbij. Ik vraag meteen een eretitel voor Madeleine Wallays, over de partijgrenzen heen.

Denis Baert had in mijn oor gefluisterd dat de meerderheid nogal aan het talmen was.

Foto genomen begin 1989, nog geen gebalde vuist van schepen Mispelaere.

 

De maand erop wordt mij nog iets in het oor gefluisterd.

BAC, de broodheer van het ACW, geraakt de appartementen boven het kantoor in de Lode de Boningestraat niet verhuurd en zal ze verhuren aan het gemeentebestuur, dat te kampen heeft met plaatsgebrek en de technische diensten er wil onderbrengen.

De directeur van het kantoor is bovendien de man van een ACW-schepen in Wevelgem. Een echt verzuilingsdossier dus met belangenvermenging, een kolfje naar mijn hand. Ik begin met een pamfletje dat verspreid wordt in gans Wevelgem.

Het punt wordt besproken in de gemeenteraad van maart 1989 en keert nog terug in 1991 en 2000.

Vanaf augustus 1989 huist de volledige technische dienst boven het BAC-kantoor.

In juni 1991 haalt het punt opnieuw de gemeenteraad.

En in juli 2000 nogmaals.

 

We keren terug naar 1989, naar de gemeenteraad van april.

 

De journalisten van toen zijn een zegen voor de gemeentepolitiek, ook voor de oppositie, nu is dat niet het geval meer heb ik de indruk.

 

Anno 2017 zijn de journalisten weinig of niet (meer) geïnteresseerd in gemeentepolitiek en worden ze, indien nodig, aan de kant gezet en vervangen door slippendragers van de meerderheid, die machtstentakels heeft tot op de redacties van de regionale kranten.

 

In oktober 1989 kom ik tussen ten voordele van het Vlaams Kruis.

 

 

 Dit dossier komt nogmaals ter sprake in februari 1992.

 

 

In december 1989 worden de receptie- en representatiekosten doorgelicht, na een tip van iemand binnen het gemeentebestuur.

 

Men zegt mij ook dat er benzine getankt wordt voor eigen gebruik op kosten ven de gemeente maar daar vind ik geen sporen van.

 

Dan volgt er een minder actieve periode vermoedelijk omwille van de medische perikelen.

 

In 1991 confronteer ik de meerderheid met hun verkiezingsbelofte, die ze verbreken. De opcentiemen op de onroerende voorheffing worden toch verhoogd van 1.050 naar 1.250.

 

Klokkenluiders vind je op nog andere plaatsen in het gemeentehuis. Ze hebben hun bedenkingen bij de eigen informaticasystemen en stellen mij voor dat aan te klagen op de gemeenteraad.

 

In 1991 ben ik kandidaat voor de provincieraadsverkiezingen en lijsttrekker voor de Volksunie op 24 november.

 

De slogan "Met SeynNaeve win je altijd", mij aangereikt door journalist Guy Bouten, slaat niet echt aan. Ik behaal 1.069 voorkeurstemmen en ben niet verkozen.

 

De Volksunie van toen is niet de N-VA van nu.

 

Men vraagt je ook niet om te lachen op de foto. Het kon misschien geholpen hebben.

 

Ik hekel in 1994 de lastingsdruk die fors toeneemt.

 

 

En er is een relletje omtrent de secretaris die op een verkiezingsfolder prijkt.

 

In 1994 maakt de VU opnieuw deel uit van een kartellijst met de naam “De Brug”, die op 9 oktober acht zetels binnenhaalt.

  

De ongenaakbaar geachte absolute meerderheid van het ACW wordt doorbroken en een coalitie ACW-SP komt tot stand.

  

Frans Soenen en ik doen deze keer samen de huisbezoeken.

 

Met 922 voorkeurstemmen word ik opnieuw verkozen.

 

Tijdens de allereerste zitting van de nieuwe legislatuur (1995) verlaat Frans Mispelaere van het ACW na zijn eedaflegging de zitting om zich achteraf nooit meer te laten zien op de gemeenteraad.

 

Hoewel een wettelijke verplichting, komt slechts om op onze vraag in 1995 een reglement van inwendige orde voor de gemeenteraad tot stand. Het betreft een integraal overzicht van de raadswerking en verplichte literatuur voor elk raadslid.

 

De meerderheid bezondigt zich meteen opnieuw en daarna nog meerdere keren aan favoritisme bij het aanwerven en bevorderen van personeelsleden, "Eigen volk eerst".

 

Zeker drie maal moet een lid van de meerderheid de zaal verlaten omwille van een aanstelling of benoeming van een familielid, o.a. tijdens de gemeenteraad van 4 juli 1997 bij de benoeming van de schoonzoon van de burgemeester - slechts tweede gerangschikt - tot hoofdinspecteur 1ste klasse.

 

Eenmaal wordt zelfs ingegaan tegen het verslag in van de psychotechnische proeven, waarbij slechts één aanvaardbare kandidaat wordt voorgesteld en toch een andere kandidaat benoemd wordt.

Uit de verkiezingskrant van De Brug in 2000.

  

 

Op 17 mei 1995 ben ik kandidaat voor de verkiezing van de Vlaamse Raad, als eerste opvolger, voor de Volksunie.

 

Chris Vandenbroucke wordt verkozen, ik behaal 1.411 voorkeurstemmen en word aangeduid als eerste opvolger.

 

Nog in 1995 houdt de heemkundige kring "Meiboom" van Gullegem een ludieke actie in de gemeenteraad. In 1795, 200 jaar vroeger, werd België bij Frankrijk geannexeerd.

In juli 1996 hebben we opnieuw te maken met een verzuilingsdossier en zijn drie gemeenteraden in één week nodig (5, 9 en 12 juli) om een gebouwencomplex 'Bankstraat 7' in Gullegem aan te kopen voor de realisatie van een ontmoetingscentrum tegen de prijs van 30.000.000 BF jegens volgende eigenaars:

• CVBA "Coöperatieve van de Werkliedenbond" voor de prijs van 19.250.000 BF (de financiële toestand van de Coöperatieve was op het ogenblik van de aankoop niet rooskleurig volgens de balans gepubliceerd in het B.S.);

• CVBA "BACOB" voor de prijs van 5.250.000 BF;

• VZW "Vooruitzicht" voor de prijs van 3.000.000 BF;

• VZW "Kristelijke Werknemers" voor de prijs van 2.500.000 BF.

Vier leden van de meerderheid moeten ik elk van de drie gemeenteraden de zitting verlaten omdat ze belang hebben in de zaak.

 

Het betreft burgemeester Gilbert Seynaeve, schepen José Debel en de raadsleden Roger Cuvelier en Willy Staelens.

 

Eerste schepen Bart Vanneste neemt telkens het voorzitterschap waar en licht het voorstel tot aankoop toe.

 

Wegens o.a. de onverantwoorde prijs, de ontbrekende prijsraming van de verbouwings- en installatiekosten en de onoorbare belangenvermenging van de vier mandatarissen van de meerderheid in dit dossier, verlaat de oppositie de zitting. De gemeenteraad is op 5 en 9 juli aldus niet meer in voldoende aantal om geldig te kunnen vergaderen.

 

Na 3 gemeenteraden binnen dezelfde week met hetzelfde agendapunt kan de gemeenteraad geldig vergaderen en beslissen volgens de Gemeentewet, ongeacht het aantal aanwezigen.

 

De aankoop wordt derhalve op 12 juli 1996 goedgekeurd.

Uit de verkiezingskrant van De Brug in 2000.

 

In 1997 hebben we het over de cijfers.

 

Bij de begrotingsbespreking trek ik in december 1998 hard van leer tegen de zelfbedieningsprojecten van de ACW-zuil.

 

In april 1999 verschijnt in het Nieuwsblad een leuk verslagje van de hand van wijlen Luc Vandaele, "Zoek de fout!".

 

"Bij de bespreking van het werkingsverslag van het jeugdwerkbeleidsplan ontspon zich een plezant spelletje, "Zoek de fout!", tussen schepen Jan Seynhaeve en Arnold Seynnaeve (De Brug). Die laatste is gek op cijfers en vindt geregeld - en tot grote verveling van de gezagsdragers - fouten in de (be)rekeningen of bedragen. Schepen Seynhaeve, ook niet vies van een geintje, liet opzettelijk (?) een foutje sluipen in het werkingsverslag en wedde met zijn vrienden op café dat zijn "cijfervriend" het niet zou vinden. Hij verloor want Seynnaeve haalde het er wel uit. "Ik heb niet verder gezocht want meestal is er maar één fout, niet?". Beiden konden er hartelijk om lachen en zo was de sfeer in de gemeenteraad: kritisch maar opbouwend."

We zijn ondertussen op een jaar van de verkiezingen en De Brug begint barsten en breuken te vertonen.

 

Dat blijkt al bij de bespreking van het eerste agendapunt van de gemeenteraad van december 1999.

 

Bij dit punt "Opheffen gemeentelijke elektriciteitsregie en toetreden tot de intercommunale" moeten burgemeester Gilbert Seynaeve (opnieuw!), Nicolas Vanlerberghe en Willy Staelens, beheerders van Gaselwest, de zaal verlaten wegens belang in de zaak.

 

De meerderheid is daardoor niet meer in de meerderheid zodat de beslissing in het kamp van de oppositie komt te liggen.

 

Toch haalt de oppositie haar slag niet thuis daar vier leden van De Brug, die eerder al verklaarden bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen onder de CVP-vlag te marcheren, zich onthouden. De barsten in De Brug worden meteen pijnlijk duidelijk.

 

In april 2000 weigeren we de rekening goed te keuren.

 

 

Het succes van De Brug kan in 2000 niet doorgetrokken worden.

Het ACW verenigt zich met de boeren en de middenstand (zoals vóór de fusie in 1976 in de deelgemeente Wevelgem) en behaalt als CVP op 8 oktober 2000 opnieuw de absolute meerderheid.

  

Ik ben kandidaat voor zowel de gemeenteraads- als voor de provincieraadsverkiezingen.

Wegens medisch redenen kan ik niet op stap gaan van huis tot huis.

 

  

Ik voer campagne met Pieter-Jan Bouten, de zoon van Guy, die met een gemeenschappelijk pamfletje op stap gaat.

  

Vanop het ziekenhuisbed in Pellenberg word ik opnieuw verkozen voor de gemeenteraad (575 voorkeurstemmen), niet voor de provincieraad.

 

De aanstelling en eedaflegging van de gemeenteraadsleden gebeurt niet in het oud gemeentehuis, op de hoek van de Lauwestraat, maar ditmaal in de benedenzaal van het cultureel centrum.

 

Zo kan ik ook, nog steeds revaliderend na mijn operatie in Pellenberg, de geïmproviseerde raadszaal bereiken zonder halsbrekende toeren te moeten uithalen.

 

Begin 2002 wordt de politieraad geïnstalleerd. De naam van de zone en de korpschef moeten nog gezocht worden. Het wordt Grensleie en de eerste korpschef van de politiezone Ledegem-Menen-Wevelgem wordt in april aangesteld, met name Dominique Demey.

 

Begin 2004 wordt burgemeester Gilbert Seynaeve, zoals afgesproken, vervangen door eerste schepen Jan Seynhaeve.

Jan Seynhaeve, Gilbert Seynaeve en Arnold Seynnaeve, een toekomstige burgemeester, de burgemeester en een luis in de pels van de meerderheid (foto genomen tijdens de legislatuur 1994-2000).

In augustus 2004 verliest de gemeenteraad een monument, Frans Soenen komt te overlijden.

We bevinden ons opnieuw in een jaar vóór de verkiezingen en de VLD beslist in januari 2005 niet langer deel uit te maken van De Brug.

 

Volgens "Het Nieuwsblad" is het een publiek geheim dat de meerderheid met veel belangstelling lonkt naar de fractieleider van De Brug, Jacques Vanneste, en ben ik de laatste tijd wat actiever.

 

Sedert Jacques Vanneste lid geworden is van de Raad van Bestuur van Luminus - naar verluidt zit burgemeester Gilbert Seynaeve er voor iets tussen - lijkt hij inderdaad een verlengstuk te zijn geworden van de meerderheid in de oppositie.

 

 

In februari 2005 hebben we de zaak "Kris Vlaeminck".

 

In april 2005 leg ik SP.A het vuur aan de schenen.

In oktober 2006 ben ik geen kandidaat meer voor de verkiezingen.

Eventjes koester ik de hoop dat het kartel CD&V met N-VA, dat op de feestdag van Valentijn, 14 februari 2004, gevormd wordt voor de Vlaamse, Brusselse en Europese verkiezingen van 13 juni 2004, navolging krijgt op gemeentelijk vlak in Wevelgem. Het is een ijdele hoop, ik ben te veel de luis in de pels van de meerderheid geweest.

 

Op de laatste gemeenteraad van 2006 krijg ik, samen met de andere gemeenteraadsleden die er de volgende keer niet meer zullen bij zijn een fles champagne uit de handen van burgemeester Jan Seynhaeve.

 

In 2008 krijg ik de eretitel van gemeenteraadslid.

 

Burgemeester Jan Seynhaeve tijdens de huldiging op 14 december 2008:

“Arnold was 18 jaar onafgebroken gemeenteraadslid. Hij was de man van de cijfers, de begroting, de kijk ook op langere termijn voor onze gemeente. Toen ik begon als schepen van jeugd had Arnold alle cijfertjes van mijn jeugdwerkbeleidsplan gecontroleerd en geverifieerd … hij kende er meer van dan ikzelf dacht ik. Misschien al een geruststelling: begin jaren 90 bedroeg binnen de totale uitgaven van onze gemeente de schulden ruim meer dan 30%. Onze laatste begroting, nu moeten we budget zeggen, bevat slechts een kleine 20% van de uitgaven als schulduitgaven.”

Na 6 jaar onderbreking ben ik opnieuw kandidaat op de lijst N-VA voor de gemeenteraadsverkiezingen 2012.

 

Ik blijf ervan overtuigd dat langdurig de macht verschaffen aan dezelfde politieke partij met een volstrekte meerderheid een ongezonde toestand is die tot verstarring, verzuiling en misbruiken kan leiden.

De bars en de nachtwinkels worden een belangrijk thema in de verkiezingsstrijd en de legislatuur vanaf 2013.

 

Vanop de lijstduwersplaats word ik verkozen met 447 voorkeurstemmen en opnieuw lid van de politieraad Grensleie.

 

 

 

 

Volgens de Weekbode is het alsof ik nooit weggeweest ben uit de gemeenteraad.

 

 

De allereerste tussenkomst van de nieuwe legislatuur neem ik voor mijn rekening.

In maart 2013 hebben we het nog maar een keer over nepotisme.

In april 2013 komt de Normandiëstraat ter sprake.

In mei 2013 is de VVSG op bezoek in de politieraad.

In juli 2013 komt het station Wevelgem ter sprake.

In december 2013 de bars en nachtwinkels, een stand van zaken. En opnieuw in februari en maart 2014.

Op 25 mei 2014 ben ik kandidaat voor de verkiezingen voor de Vlaamse Raad, ik behaal een mooi resultaat, 9.766 voorkeurstemmen.

In februari 2015 komt het Transportplan van de NMBS ter sprake, en de "Lijn 69".

In maart 2015 staat de Neerhofstraat op de agenda.

Op 12 juni 2015 zetel ik voor de laatste keer in de gemeenteraad en neem daarna ontslag als gemeenteraadslid wegens definitieve verhuis naar Frankrijk.

Het dankwoordje van Kevin Defieuw in de gemeenteraad van september 2015 apprecieer ik.

   

Er volgt nog een afscheidsinterview in de Weekbode en in het huis-aan-huis blaadje van N-VA.

Het is mooi geweest en ik sluit af met de beste herinneringen aan de politieke mede- en tegenstanders, de drie gemeentesecretarissen die ik heb meegemaakt, Eric Dujardin, Jozef Ponseele en Kurt Parmentier.

Ik bedank het immer vriendelijk gemeentepersoneel, de journalisten van toen, in het bijzonder Oscar De Winter (Het Volk), Luc Vandaele (Het Nieuwsblad) en Carolien Roose (Lien van de Weekbode) en tenslotte natuurlijk ook al mijn kiezers!