Maurice Desimpelaere, winnaar Paris-Roubaix in 1944 en Gent-Wevelgem in 1947

Maurice Desimpelaere  werd geboren te Ledegem op 28 mei 1920 en overleed te Wevelgem op 30 januari 2005.

Hij was beroepsrenner van 1942 tot 1950. Gedurende die acht jaar kende hij slechts één ploeg: Alcyon.

Alcyon was een Franse wielerploeg, actief tussen 1905 en 1962.

Alcyon, een Frans fiets- en motorfietsbouwbedrijf, was een van de meest succesvolle ploegen in de wielergeschiedenis. In totaal wonnen Alcyon-renners: 

• 14 x Tours de France (waarvan 7 met nationale teams)
• 13 x Paris-Roubaix (o.a. Maurice Desimpelaere, 3 x Gaston Rebry, Sylvère Maes)
• 11 x Bordeaux-Paris
• 6 x Milaan San Remo
• 12 x Paris-Brussel (o.a. 2 x Briek Schotte)
• 16 x Paris-Tours (o.a. 2 x Briek Schotte)
• 4 x Ronde van Vlaanderen (o.a. Gaston Rebry en Briek Schotte)
• 8 x Liège-Bastogne-Liège
• 2 x Omloop Het Volk
• 4 x Gent-Wevelgem (Ernest Sterckx, Maurice Desimpelaere en 2 x Briek Schotte) 

Belangrijkste uitslagen van Maurice Desimpelaere

Op 9 april 1944 wint hij Paris-Roubaix in de spurt vóór favoriet Jules Rossi (Italiaan en ploegmaat) en de Fransman Louis Thiétard. Een "surprise" volgens de verslaggever van het filmpje hierna.

Hier klikken voor een filmverslag van zijn overwinning in Paris-Roubaix in 1944.

Op 25 maart 1945 wordt hij tweede in de eerste editie van de Omloop Het Volk na ploegmaat Jean Bogaerts en vóór Robert Van Eenaeme.

Twee weken later, op 9 april 1945, wordt hij vijfde in Paris-Roubaix. Hij is de enige Belg, naast zes Fransen, in een kopgroepje van zeven. De spurt wordt gewonnen door ploegmaat Paul Maye.

Hier klikken voor een filmverslag van Paris-Roubaix 1945.

Op 29 april 1945 wordt Paris-Tours gereden. Maurice wordt vierde van een kopgroepje van tien. Met Albert Sercu is hij de enige Belg in een alweer Frans gezelschap. Ploegmaat Paul Maye is opnieuw winnaar.

De openingsklassieker van 1946, Omloop Het Volk, wordt gereden op 17 maart. Maurice Desimpelaere wordt vierde.

Dwars door België wordt in 1946 in twee etappes gereden, op 6 en 7 april. Hij wint de tweede rit en is eerste in het eindklassement.

Op 28 april 1946 wordt hij vierde in Paris-Brussel. Ploegmaat Briek Schotte wint.

In 1946, op 26 mei, slaagt hij er niet in om voor eigen volk Gent-Wevelgem te winnen. In fel regenweer wordt hij tweede in een spurt met drie, na ploegmaat Ernest Sterckx.

Even vóór de start van Gent-Wevelgem 1946, vlnr: Maurice Desimpelaere (2de), Moerenhout, Gaston Rebry, Frans Bonduel (9de) en Albert Decin (12de). 

Overwinnaar Ernest Sterckx in Gent-Wevelgem 1946.

Wat niet lukte in 1946 lukt wel het jaar daarop, op 30 maart 1947. Hij wint de eerste Gent-Wevelgem met aankomst op het vliegveld in een sprint met drie, vóór Beyens en Vlaemynck.

Maurice Desimpelaere wint Gent-Wevelgem voor eigen volk in 1947.

Op 13 april 1947 wordt hij tweede in Paris-Brussel van een groepje van vijf. Ploegmaat Ernest Sterckx is de winnaar.

In de Waalse Pijl van 5 juni 1947 wordt hij opnieuw tweede na Ernest Sterckx.

Een mooie ereplaats (9de) in een grote klassieker rijdt hij nog een laatste keer, in Milaan San Remo, op 19 maart 1949. Fausto Coppi wint.

Hier klikken voor een filmverslag van Milaan San Remo 1949.

In november 2014 werd Maurice in het gemeentehuis van Wevelgem nog postuum gehuldigd door "Les amis de Paris-Roubaix" voor zijn overwinning in 1944.

De echtgenote van Maurice krijgt de trofee overhandigd.

De echtgenote en dochter van Maurice en zijn zonen Clem en Jan tijdens de huldiging.

Na de huldiging werd in Wevelgem nog een bloemenkrans neergelegd op het graf van Maurice Desimpelaere .

Na zijn relatief korte wielerloopbaan "deed" Maurice in caféspelen en jukeboxen.

Voorstelling nieuwe Rock-Ola Princes juke-box met Certain (rechts), hoofdvertegenwoordiger invoer België, Maurice Desimpelaere (midden), verdeler West-Vlaanderen en Henegouwen en Charles Aznavour (links).

Zoon Clem was daardoor als eerste in de streek in het bezit van de singles en elpees van o.a. de Stones en Bob Dylan.

Clem, begin jaren 70.

Dit brengt me, om af te sluiten, perfect bij mijn memoires. Mijn allereerste single en elpee kocht ik in het atelier van Maurice in de Kweekstraat in Wevelgem: Honky Tonk Women van de Stones en Nashville Skyline van Bob Dylan.

"Smette(n)" Eugène Vanneste van De Grenadier op de Wijnberghoek in Wevelgem



Eugène en zijn dochter Jenny aan een feesttafel, ze hielden beiden De Grenadier open in de Roeselarestraat op de Wijnberghoek.

Eugène Jules Vanneste werd geboren te Moorslede op 25 mei 1913 en overleed te Kortrijk op 23 december 1982.

 

Hij kreeg een hartaanval tijdens het keuren van zijn wagen te Moorsele toen hij een rode kaart kreeg ...

 

Eugène had een opvliegend karakter en was lichtjes ontvlambaar, dat wisten ze blijkbaar niet tijdens de "schouwinge" in Moorsele. Hoe hadden ze het aangedurfd, zijn wagen afkeuren terwijl hij (kachel)smid, loodgieter, fietsen- en bromfietshersteller was!

 

Je moest bij hem niet met een te herstellen fiets zijn als die daar niet was aangekocht en je mocht vooral niet vragen wanneer de herstelling klaar ging zijn.

 

Ik had Eugène graag en kon gemakkelijk met hem een praatje slaan. Je moest hem gewoon een beetje kennen. "Neem je tijd voor de herstelling, Eugène" en 's anderendaags leverde hij persoonlijk mijn fiets of mobylette bij ons thuis af.

 

Eugène huwde met Maria Gryson, geboren te Kemmel op 2 juli 1915 en overleden te Kortrijk op 6 december 2007.

 

Eugene en Maria hadden vier kinderen: Henriette (+), Andre, Jenny en Pol (1941-1969).

 

Vooraleer Alidor Vanneste (1885-1949), vader van Eugène,  naar Wevelgem verhuisde om er "De Grenadier" in de Roeselarestraat op de Wijnberghoek open te houden  (herberg en 'stovesmisse', later ook fietsenhandel) baatte hij herberg "De Strobome" uit in Slypskapelle.

 

Alidor was gehuwd met Adeline Masschelein (1887-1955), bijgenaamd "zotte smettin".

 

"De Grenadier" in de Roeselarestraat op de Wijnberghoek in Wevelgem. Van links naar rechts: dochter Jeanne, vader Alidor Vanneste, moeder Adeline Masschelein, dochter Georgette en zoon Eugène, ongeveer 12 jaar oud (foto van omstreeks 1925).

Eugène start een eigen zaak, een herberg "De Bonte koe", in de Gullegemstraat (ongeveer ter hoogte van waar nu de Neerhofstraat uitkomt). Hij oefent ook nog de job uit van "kachelsmid/loodgieter".

 

Op 28 augustus 1942 wordt "De Bonte Koe" gebombardeerd.

 

"De Bonte Koe" na het bombardement.

 

Eugène en Maria verhuizen naar de Lode de Boningestraat om er "Den Gouden Os" open te houden.

 

 

Toen vader Alidor ermee stopte, nam Eugène "De Grenadier" over en hield er ook een fietsenhandel.

 

In een latere periode kwamen daar ook nog de benzinepompen bij.

 

André Vanneste (ongeveer 20 jaar), zoon van Eugène, vóór "De Grenadier" rond 1956.

André Vanneste was toen renner bij 'Het Vliegend Wiel'. Hij reed bij de 'onafhankelijken' en won ooit een tweetal wedstrijden. Volgens zijn zoon Wim die het gehoord had van zijn moeder zaliger Alice Vermeersch, heeft André meer in de regen gestaan dan in de uitslag ...

In De Grenadier was ook de supportersclub van SV Wevelgem gevestigd.

SV Wevelgem 1959
Staand vlnr: Eugène Vanneste (uitbater De Grenadier), Noël Dalewyn, Willy Baeckelandt, Raf Vanhaverbeke, Hubert Baeckelandt, x, Wullaert, Sylvère Devos, x, Kamiel Deschamps
Gehurkt vlnr: x, Jacques Delrue, Bernard Defever, Eric Daels, Jeroom Holvoet, Frans Boury, Pol Vanneste (zoon van Eugène)

 

 

 

 

 

Bernard Defever (14 juni 1942 - 12 september 2025)

Bernard Defever (1942 - 2025)

Als klein ventje had ik een aanleg om nogal plots fan te worden van iets of iemand, op het idolate, dweperige af. En dat is nog altijd een beetje zo. Ik heb het voor iets/iemand of niet. Als ik het heb, is het ook à fond.

 

Dat kon zowel te maken hebben met sport als met muziek en literatuur.

 

Zelf was ik ook graag een topvoetballer, -renner, -gitarist en -schrijver geworden. Het is er niet van gekomen. Ondertussen koester ik mijn herinneringen aan de vroegere idolen, ze passen perfect in mijn gedenkschriften.

 

Ik vind het bovendien leuk om te grasduinen in hun verleden, als het kan, ook ten gronde.

 

In de jaren zestig was ik fan van Bernard Defever, een aanvaller bij SV Wevelgem, een linksbuiten. Hij was de Wilfried Puis van Wevelgem.

 

Verschillende seizoenen miste ik geen enkele thuismatch, de verplaatsing naar SV Moorsele maakte ik ook mee.

 

Onlangs kwam ik via via in contact met Bernard, niet "opnieuw" in contact want de man kent mij van haar noch pluimen.

Bernard werd geboren te Kortrijk op 14 juni 1942.

Hij startte zijn voetballoopbaan bij Racing Lauwe (toen 4de provinciale) en speelde er als kadet.

  Racing Lauwe - seizoen 1957-58
Van links naar rechts;
Staande vlnr: Pynnoo, Werbrouck, Michel Dupont, Michel Buyssens, Aimé Huyse, Leon Holvoet, Ermé Buyssens, Noël Carpentier, Andre Coeman, Antoine Cossyns, Raffaël Huyse

Zittend; Gehurkt vlnr: Walter Chambaere, Willy Vermaut, Bernard Defever, Andre Catry, Lionel Sintobin

(bron: Racing Lauwe)
 

Walter Chambaere (gehurkt links) werd later onderwijzer in de Kweekstraat te Wevelgem.

Als scholier werd Bernard uitgeleend aan SV Wevelgem.

Als 17-jarige speelde hij in de basis van SV Wevelgem (o.a. met Eric Daels), hij bleef er tot in 1964.

SV Wevelgem 1959

Staand vlnr: Eugène Vanneste (uitbater De Grenadier), Noël Dalewyn, Willy Baeckelandt, Raf Vanhaverbeke, Hubert Baeckelandt, x, Wullaert, Sylvère Devos, x, Kamiel Deschamps

Gehurkt vlnr: x, Jacques Delrue, Bernard Defever, Eric Daels, Jeroom Holvoet, Frans Boury, Pol Vanneste (zoon van Eugène)

Eric Daels speelde van 1960 tot 1965 bij Cercle Brugge en van 1966 tot 1969 bij WS Lauwe.

SV Wevelgem

Staande vlnr: Vandewalle, Bernard Defever, Claude Vanhalst, Willy Dewachter, Willy Baekelandt, Jozef Nollet, Marc Declercq, Noël Vanhaverbeke, Willy Hoorens

Gehurkt vlnr: Edgard Verschuere, "kleine Willy" Loosvelt, Marc Vanhoutte, Bernard Dejaegher, Frans Boury, Verschaete

 

Op 28 februari 1960 maakte hij deel uit van de nationale juniorenploeg om een voormatch te spelen tegen de junioren van Frankrijk (0-0) samen met Paul Van Himst. Ze speelden samen ook tegen Spanje.

Nog in 1960 werd hij geselecteerd door coach Verboven om een tornooi te spelen in Oostenrijk met een Fifaselectie.

Bernard speelde daarna 2 seizoenen in het eerste elftal van A.S. Oostende, 1964-1965 (17 officiële competitiewedstrijden - 3 goals) en 1965-1966 (13 wedstrijden - 3 goals).

 

In 1966 speelt hij opnieuw voor SV Wevelgem en wordt er kampioen in 1967 met Verhelle als trainer.

SV Wevelgem kampioen in 1967 in 1ste provinciale

 

 

Op 30-jarige leeftijd, in 1972 vertrekt hij naar White Star Lauwe.

 

Staand v.l.n.r. John Dujardin, Jean-Pierre Dujardin, Arnold Lagast, Eric Lambert, Milo Baeckelandt, Jacques Louage, Georges Demeyere (verzorger).

Hurkend v.l.n.r. Etienne Vandierendonck, Jean-Claude Declercq, Bernard Defever, Julien Leuwers, Léon Baeckelandt.

Daarna:

• jeugdtrainer provinciale miniemen en kadetten
• volgt trainerschool in Roeselare (1 jaar)
• trainer-speler bij Kuurne
• trainer-speler bij Marke

FC Marke met Bernard Defever als trainer (rechts tweede rij).

• trainer bij de dames Kuurne (twee dochters beginnen er te voetballen)

Damesploeg van Kuurne. Naast Bernard Defever (links) zijn dochter Martine.

• in het tweede jaar kampioen en naar de hoogste afdeling met matchen op Standard Luik en Herk De Stad
• trainer junioren Gullegem
• tot zijn 50ste actief gevoetbald bij caféploeg De Vaze, waar ook zijn schoonzoon actief was

Ik ben ook te rade gegaan bij A.S. Oostende, dat in de archieven dook.

 

 

AS Oostende - seizoen 1964-65 - tweede afdeling.

Staand vlnr: Raphael Delrue, Roland Muyle, Léopold Vrancken, Frans Cuyvers, Hugo Deprez en Kamiel Victor.

Zittend vlnr: Bernard Defever, Arthur Mariën, Albert Verschelde, Jose Casseyas en Bernard Timmerman